Tarsus

Po krótkiej wizycie w Adanie naszym kolejnym przystankiem jest Tarsus. Miasto znane także u nas jako Tars ze względu na szczególne znaczenie w historii chrześcijaństwa. Tu około 8 roku p.n.e. urodził się Szaweł, późniejszy św. Paweł Apostoł. Zobaczymy szczątki jego rodzinnego domu i napijemy się ze studni, z której być może i on czerpał wodę. Dla zachowania tego miejsca nie wzniesiono jednak żadnej chrześcijańskiej świątyni (chociażby dla równowagi z jaskinią Abrahama w Şanlıurfie), zadbano jedynie o zadaszenie.
 
Główny plac dawnego Tarsus. Stąd rozpoczniemy swój spacer po mieście Jedną z wąskich uliczek zmierzamy do miejsca gdzie urodził się św. Paweł Podobno właśnie z tej studni przed domem czerpał wodę
W wielu przewodnikach mówi się o początkach miasta Tarsus na przełomie X i IX w. p.n.e. Znacznie wcześniej tereny te obejmowało imperium Hetytów i już dla nich był to ważny ośrodek handlu, a zarazem punkt strategiczny, w którym mogli kontrolować jedyne przejście ważnego szlaku handlowego przez góry Taurus do centralnej Anatolii. Tak zwane Wrota Cylicyjskie kusić będą wszystkich kolejnych zdobywców.
 
Gdy za sprawą Gnejusza Pompejusza Magnusa Tarsus został stolicą Cylicji liczył ponad 500 tys. mieszkańców Dziś jest ich o połowę mniej i miasto niewiele ma do zaoferowania turystom Nawet targowisko w pobliżu domu św. Pawła jest nastawione tylko na codzienne potrzeby mieszkańców
W VIII wieku p.n.e. ziemie wokół Tarsus podbili Asyryjczycy, a później Persowie. W 333 p.n.e. przeszły w ręce Aleksandra III Wielkiego, a po jego śmierci dostały się pod panowanie Seleucydów. Od 64 p.n.e. Tarsus stał się stolicą rzymskiej prowincji Cylicji. Tak rozpoczął się chyba najwspanialszy okres miasta pełnego pałaców, targowisk, łaźni i fontann. Było zwolnione od podatków, miało nawet gimnazjum na brzegach Cydnus i stadion jednak w 637 r. bizantyjski cesarz Herakliusz utracił je pod naporem Arabów.
 
Czas wolny, którego jak zwykle za mało, przeznaczamy na dzielnicę handlową Mnóstwo tu sklepów kuszących reklamami, ale wszystko to europejski, współczesny standard Tego nie zobaczycie na zdjęciach, ale jedna z ulic dosłownie kapie złotem z wielkich przeszklonych witryn
Powróciło do Bizancjum w roku 965 na prawie 100 lat gdy zainteresowali się nim Seldżucy.  W następstwie wojen krzyżowych Tarsus weszło w skład Królestwa Armenii i było jego częścią aż do roku 1359. O jego dalszym losie zadecydował traktat pokojowy Konstantyna III z Egiptem i miasto znalazło się pod zwierzchnictwem sułtanatu mameluckiego. W roku 1516 nadeszła era Turków Osmańskich i zostało zdobyte przez Selima I.

Kutalmışoğlu Süleiman Şah - ten, który w roku 1082 zdobył miasto z rąk Bizancjum Kościół św. Pawła z XVIII w. jest dziś zabytkiem muzealnym ale władze zezwoliły na odprawianie liturgii Brama Kleopatry jeszcze w średniowieczu znajdowała się w ciągu murów obronnych miasta
Po spotkaniu z miejscem urodzin św. Pawła odwiedzamy kościół pod jego wezwaniem z XVIII w. a potem robimy kilka pamiątkowych zdjęć pod Bramą Kleopatry. Brama była kiedyś częścią rzymskich murów obronnych miasta, a nazwano ją imieniem królowej w ślad za legendą o spotkaniu z Markiem Antoniuszem. Według niej to właśnie w tym miejscu w październiku 41 r. p.n.e. powitał on Kleopatrę przybywającą po raz pierwszy z Egiptu i tu zaczęła się ich historia. Nasza wizyta w Tarsie się kończy i na noc jedziemy do Mersin.