Wat Phra Kaew - Świątynia Szmaragdowego Buddy

Wat Phra Kaew to najświętsza pośród wszystkich buddyjskich świątyń w Tajlandii. Naprawdę nazywa się Wat Phra Sri Rattana Satsadaram i znajduje się w centrum historycznym Bangkoku Phra Nakhon, w kompleksie Wielkiego Pałacu Królewskiego. Jej budowę zlecił Rama I w momencie przeniesienia stolicy z Thonburi do Bangkoku w 1782 r. Ociekająca złotem i mozaiką niewyobrażalnych zdobień świątynia mieści wiele drogocennych posągów, dzieł sztuki i dokumentów, nad którymi króluje jednak niewielki posążek Buddy wykonany z jednego kryształu zielonego jadeitu. Ma niezwykłą moc i historię, która po dziś dzień przeplata się z intrygującą legendą. Spoczywa w głównym bocie świątyni na złotym cokole z baldachimem o pięciu parasolach. Towarzyszy mu naturalnej wielkości posąg z lanego złota o wadze 75 kg, rzeźbiony i zdobiony szlachetnymi kamieniami. Posadzka kaplicy pokryta jest w całości płytkami ze srebra, zaś jej ściany interesującymi malowidłami, przedstawiającymi sceny z życia Buddy. O Szmaragdowym Buddzie jeszcze opowiem, a teraz popatrzmy na najważniejsze budowle kompleksu.
 
Wat Phra Kaew i jej charakterystyczne wieże: złotej chedi, biblioteki i panteonu Bram świątyni strzegą monumentalne demony Yaksha o wysokości 15 m Od lewej: Yaksha, chedi Phra Si Rattana i Phra Mondop
Zanim przekroczymy bramę świątyni, której strzegą monumentalne demony Yaksha, już z daleka przyciągnie nasz wzrok lśniąca złotem kopuła dzwonowatej wieży w stylu cejlońskim. To chedi Phra Si Rattana, w której podobno spoczywają prochy Buddy. Chociaż nikt tego nigdy nie potwierdził to jednak samo przypuszczenie otacza to miejsce wyjątkową i tajemniczą aurą. Na prawo od niej znajduje się Phra Mondop - biblioteka, w której przechowane są najważniejsze buddyjskie manuskrypty. Budynek wzniesiony na rozkaz Ramy I położony jest na podwyższonej platformie, aby uchronić drogocenne zbiory przed wilgocią i powodzią. Strzegą go cztery pary demonów stojących u szczytu schodów przed każdym z czterech wejść wiodących do biblioteki. Z kolei w czterech narożnikach biblioteki stoją pomniki poświęcone kolejnym władcom.
 
Wejścia do biblioteki strzegą cztery pary złoconych demonów, a na poręczach schodów mityczne Naga W czterech narożnikach Mondop stoją pomniki poświęcone kolejnym władcom - tu Ramy IV Prasat Phra Thep Bidon czy Królewski Panteon dostępny tylko w Dniu Chakri - 6 kwietnia
Nieco dalej Prasat Phra Thep Bidon czyli Królewski Panteon, który powstał w roku 1855 za panowania króla Ramy IV. Początkowo właśnie tu miał znajdować się posąg Szmaragdowego Buddy, ale król Rama V zdecydował, że budynek jest zbyt mały, a przez to nieodpowiedni dla oficjalnych ceremonii. Dziś znajdują się w nim naturalnej wielkości posągi ostatnich władców Tajlandii. Niestety, można tu wejść tylko w dniu 6 kwietnia – w rocznicę koronowania Ramy I i założenia dynastii Chakri. Po obu bokach panteonu stoją dwie złote chedi, które zdają się podtrzymywać małpy i demony.

Od strony głównego wejścia do panteonu dwie złote chedi wspierane przez małpy i demony Phra Wiharn Yod z charakterystyczną kopułą, na prawo makieta Angkor Wat zdobytej w roku 1434 Główny bot świątyni otoczony dwunastoma kamieniami granicznymi Sala
Kolejną ciekawą budowlą jest Phra Wiharn Yod zbudowany za panowania Ramy III. W kaplicy tej przechowywany jest starożytny, kamienny tron, który należał podobno do króla Ram Kamhaenga z XIII w. władcy, uważanego za twórcę pierwszego tajskiego alfabetu. Pomiędzy nim a biblioteką bez trudu zauważymy makietę kambodżańskiej świątyni Angkor Wat, która ma przypominać zdobycie świątyni przez Tajów w roku 1434 i fakt, że władali nią praktycznie aż do czasów kolonialnych gdy Kambodża znalazła się w granicach Francuskich Indochin. Docieramy wreszcie do najważniejszego budynku jakim jest główny bot świątyni otoczony dwunastoma Sala. W przepięknie zdobionym gmachu, którego fragmenty zobaczycie na kolejnej stronie, znajduje się właśnie Szmaragdowy Budda. W początkowym okresie posąg wielokrotnie opuszczał świątynię wędrując po Bangkoku z procesjami, które miały uchronić miasto przed nieszczęściami i plagą groźnych epidemii. Praktyki te zakończył król Rama IV w obawie przed uszkodzeniem legendarnego posągu. U podstaw tej decyzji leżały także naukowe odkrycia i rosnące przekonanie, że choroby nie są wynikiem gniewu bogów i niezadowolenia Buddy. Skąd bierze się wiara w niezwykłą moc Szmaragdowego Buddy wyjaśnię na kolejnej stronie.