Chichen Itza - cz. II

Boisko kryje sporo ciekawostek i ponurych legend. Ciekawostką jest jego akustyka, bo nawet cichy dźwięk z jednego końca boiska jest słyszalny na drugim, bez względu na porę dnia, wiatr czy wilgotność powietrza. Na razie nawet architekci koncertowych wnętrz są bezsilni wobec tajemnicy tego miejsca. Ściany boiska są bogato zdobione płaskorzeźbami (zdjęcie na dole po prawej), podobnie jak nieco pochylone ławki dla zawodników. Na jednym z ozdobnych paneli zobaczycie zawodnika, który został ścięty, a z jego szyli leje się krew przedstawiona w postaci wijących się węży. W ścianę wschodnią wbudowana jest Świątynia Jaguara. Wejście do świątyni, wsparte na dwóch rzeźbionych kolumnach, znajduje się z zewnątrz boiska, a wyjście z jej górnego poziomu, zdobione głowami Kukulcana, prowadzi na boisko. Oryginalne pierścienie do gry przedstawiają dwa splecione węże. Na jednym z końców boiska stoi świątynia zwana Templo del Hombre Barbado (Brodatego Mężczyzny), nazwana tak od płaskorzeźby znajdującej się w jej centralnej części. Istnieją teorie, według których mogła służyć ceremonii składania ofiar z uczestników meczu.
 
Wschodnia ściana z górnym poziomem Świątyni Jaguara wychodzącym na boisko Wymiary 168 x 70 m i ściany wysokie na 8 m czynią go największym ale i najlepiej zachowanym Na końcu boiska świątynia Templo del Hombre Barbado, która mogła służyć rytualnym obrzędom
Ponurą ciekawostką jest teza, że w Chichen Itza po wygranym meczu głowę tracił kapitan zwycięskiej drużyny. Majowie uważali bowiem taką śmierć za szczególny honor i dzięki temu "szczęśliwiec" dostawał od razu bilet do nieba zamiast przechodzić stopniowo przez 13 jego poziomów.
Pozostawiając boisko zatrzymujemy się przy małej platformie zwanej Casa de los Aguilas y Jaguares. Schody wieńczą kamienne węże, a na ścianach możemy odnaleźć płaskorzeźby orłów i jaguarów ściskających ludzkie serca. To ikony wojowników z okresu Tolteków, którzy mieli ludzkie serca i szpony tych drapieżników. Mówi się także, że symbolizowały one specjalne formacje łuczników, którzy ubierali się w skóry jaguara i ptasie pióra, po czym z ukrycia atakowali przeciwnika strzałami zanim doszło do walki wręcz. Nie można wykluczyć, że platforma mogła służyć praktykom religijnym tym bardziej, że tuż obok znajduje się kamień przypominający posąg Chac Mool'a, na którym ofiary pozbawiano życia.
 
Platforma Orłów i Jaguarów może być hołdem dla łuczników ubierających się w skóry i ptasie pióra Zdobienia przedstawiają postaci tych drapieżników ściskających ludzkie serca Opodal kamień ofiarny przypominający postać Chac Moola
Teraz naszym celem jest położona nieco na północ od głównego placu święta Cenote Sagrado. Pod względem fizycznym to twór krasowy, otwarta od góry, naturalna studnia o średnicy 60 m. Lustro wodne znajduje się około 15 poniżej górnej krawędzi, a głębokość wody sięga 13 metrów. Na Yuacatanie odkryto podobno koło 3000 podobnych studni, z tego blisko połowę do tej pory zbadano. Poszczególne cenotes połączone są siecią podziemnych jaskiń, zwykle całkowicie wypełnionych wodą, która płynie tą drogą do oceanu. Penetracja tych jaskiń może być równie fantastyczną, co niezwykle niebezpieczną przygodą.
 
Cenote Sagrado była jedną ze świętych studni przeznaczonych do składania ofiar Chacowi Według niektórych teorii strącano do niej dzieci i szlachetnie urodzone dziewice Ze studni głębokiej na 13 m wydobyto liczne szczątki, a także narzędzia i drogie klejnoty
W okresie Majów cenotes służyły mieszkańcom jako naturalne zbiorniki wody pitnej, a część tzw. świętych cenotes również praktykom religijnym. Do nich wrzucano ofiary dla boga deszczu Chaca, a głównie dzieci. Poświęcano w ten sposób także wysokiej rangi jeńców nie szczędząc Chacowi złota i drogich klejnotów. Teorie te w miarę nowych odkryć są ciągle weryfikowane. Ta cenote była jedną z ofiarnych. W roku 1893 kupił ten obszar ówczesny konsul USA Edward Herbert Thompson, który w 1904 zainstalował tu pogłębiarkę wydobywając z dna ludzkie kości, złoto, biżuterię z jadeitu i onyxu, po czym sprzedał je Harvard Peabody Museum w Massachustes. Po staraniach rządu meksykańskiego zostały zwrócone w roku 1970, a część w roku 2008.
 
 
Chichen Itza cz. III