Santiago de Cuba - Parque Cespedes

Centrum politycznym, religijnym i społecznym miasta jest Park Cespedes.  Burzliwa historia sprawiła, że stał się miejscem, które wielokrotnie zmieniało swoją nazwę. Gdy powstawał w XVI w. był po prostu Plaza de la Catedral. Szybko jednak przemianowano go na Plac Broni (Plaza de Armas) bo żołnierze hiszpańscy wykorzystywali go do ćwiczeń i parad wojskowych. Potem w hołdzie hiszpańskiej królowej otrzymał nazwę Plaza de la Reina Isabel. W 1823 roku w centralnej części placu stanął pomnik hiszpańskiego króla Fernando VII na koniu, ale już w 1836 został usunięty bo Fernando okazał się złym królem. Jednocześnie park otrzymał nazwę Plaza de la Constitución. Ta przetrwała tylko trzy miesiące i została zmieniona na Plaza de La Reina. W 1871 roku pojawia się nazwa Plaza de La Reina Victoria, a pod koniec XIX w. powraca znów Plaza de Armas. W pierwszym dziesięcioleciu XX w. otrzymał obecną nazwę Carlos Manuel de Céspedes w hołdzie dla hiszpańskiego plantatora, który dał wolność swoim niewolnikom i ogłosił deklarację niepodległości Kuby. Wydarzenie to w roku 1868 dało początek dziesięcioletniej wojnie wyzwoleńczej.  
  
 
Spacer wokół parku rozpoczniemy u zbiegu ulic Jose Maria Heredia i Santo Tomas. Naprzeciwko rzuca się w oczy biały gmach Hotelu Casa Granda, który wraz z przyległym budynkiem banku stanowi wschodnią granicę parku. Pierwsze z prezentowanych zdjęć pochodzi z tarasu tego hotelu, gdzie jeszcze wrócimy. Idąc na północ ulicą Santo Tomas mijamy rezydencję Diego Velazqueza - pierwszego gubernatora wyspy. To podobno najstarszy dom na wyspie. Północną granicą parku jest Ratusz Miejski przy Francisco Vicente Aguilera. To jedna z najruchliwszych ulic centrum. Stojąc przed nim mamy najlepszy widok na katedrę. Spacer kończymy dochodząc ulicą General Lacret do zbiegu z ulicą Jose Maria Heredia.
 
 

Będąc na Plaza Cespedes warto zajrzeć do domu Velazqueza gdzie obecnie mieści się Museo de Ambiente Histórico Cubano. Dom wybudowany w latach 1516-1530 gromadzi wspaniałą kolekcję mebli, ceramiki i podstawowych przedmiotów codziennego użytku pochodzących z okresu od XVII do XIX w.
 
 
 
Budynek zwraca uwagę okratowanymi oknami i balkonami (mashrabiya) charakterystycznymi dla architektury mauretańskiej. Dzięki nim można było swobodnie obserwować ulicę pozostając niewidocznym. Miało to istotne znaczenie w czasach aktywności piratów gdy dom trzeba było zamienić w twierdzę.